Twijfels
Hoe vaak hebben jullie twijfels over dingen, dat je twijfelt of je ergens goed aan doet of dat je het toch beter anders kunt doen?
Twijfels
Hoe vaak hebben jullie twijfels? Ik weet dingen vaak heel erg zeker. Hoe ik dingen wil aanpakken, wanneer ik iets wil, maar nu even niet. Er zijn nu meerdere twijfels ontstaan over het emigreren naar Gran Canaria.
Ga ik daar nieuwe vrienden kunnen maken? Het lukt me hier ook al 12 jaar niet. Maar misschien kies ik hier gewoon de mensen uit die er geen behoefte aan hebben. Zou het daar anders zijn? Ik denk het ergens wel, want daar komen natuurlijk veel mensen van buitenaf wonen, die willen natuurlijk graag nieuwe vrienden maken. Denk ik dan. Maar misschien zijn ze daar wel helemaal niet mee bezig en zijn ze alleen maar bezig met settelen. Werk vinden, hun gezin, want de meesten gaan natuurlijk niet alleen.
Als het nou niet echt lukt om nieuwe vrienden te maken ga ik het daar dan wel naar mijn zin hebben, of ga ik me daar dan ook alleen voelen? Er zullen wel met enige regelmaat bekenden naar Gran Canaria komen, dus dan heb je sowieso alweer gezelligheid om je heen. Maar ga ik ze dan niet extra missen als ze weer weg zijn? Kan ik niet beter daar in de buurt gaan wonen (in België?). Dan heb ik al een vriendengroep om mij heen waar ik altijd terecht kan. Mensen die alles voor je over hebben, die voor je door het vuur gaan als het moet.
Dat heb ik afgelopen weekend wel gemerkt. Zelfs midden in de nacht staan ze voor ons klaar. Verdere details geef ik liever niet online, dat vind ik privé omdat het ook andere mensen betreft. Kort gezegd moest er ergens een oplossing voor gevonden worden en dat was heel snel gedaan. Het was heftig, maar iedereen is verder ok en er is niks ergs aan de hand of zo. Maar ik kan wel zeggen dat ik nog bijna nooit eerder zoveel warmte heb ervaren als bij hun. Ik ken dat gewoon niet en het raakt me heel diep. Het versterkt je band met elkaar, omdat je samen in zo’n plotselinge situatie zit.
Mijn hoofdreden om te emigreren is natuurlijk het weer. Dat is in België niet veel anders dan in Nederland natuurlijk. Maar met vrienden is je leven wel een héél stuk leuker van zichzelf. Afgelopen weekend heb ik helemaal niet eens de tijd gehad om ook maar 1 seconde ergens over te piekeren. Of om somber te worden van grijze lucht. Zelfs geen gepieker als ik ging slapen of vroeg wakker was. En dat zegt heel wat voor mij.
1 ding dat ik wel zeker weet is dat ik vertrek uit Nederland en ook niet meer terug ga. Zelfs mijn moeder zegt; ik blijf niet de rest van mijn leven in Nederland wonen. Ook zij heeft twijfels tussen Gran Canaria en België. Maar zo lang mijn oma nog leeft blijft zij sowieso in Nederland wonen. En wat ik ook zeker weet is dat ik daar niet op ga wachten.
Wat ook nog een optie zou kunnen zijn is dat ik officieel op Gran Canaria ga wonen, dat ik daar 8 maanden per jaar verblijf en dat ik dan bijvoorbeeld 4 maanden per jaar in België verblijf (van mei tot en met september). Maar sinds dit weekend zijn er dus ineens twijfels op komen zetten.
Je hoort van iedereen die geëmigreerd is dat er een periode van twijfels geweest is. Maar ik weet ook; je kunt beter spijt krijgen van dingen die je gedaan hebt, dan van dingen die je niet gedaan hebt. Anders zal je nooit weten hoe het geweest zou zijn als je had doorgezet. Dus vertrek ik volgend jaar nog naar Gran Canaria? Ja, op dit moment zeg ik van wel!
Maar ik denk wel weer na over mijn spullen. Alle meubels zijn besteld, mijn auto staat al te wachten (maar moet nog opgehaald worden zodra mijn geld er is). Moet ik die meubels nu dan wel meenemen? Ik ga eerst huren en dat is vaak gemeubileerd. Maar bij emigratie kun je in het begin gelijk je inboedel (en auto als inboedel) invoeren zonder dat daar extra kosten bij komen kijken. Je betaald natuurlijk wel het vervoer ervan, maar bijvoorbeeld geen invoerrechten. Dus wat dat betreft is het fijn om het gewoon wel mee te nemen.
Als ik het dan wél gewoon naar mijn zin heb, heb ik gelijk mijn spullen daar. De auto gaat sowieso mee, daar twijfel ik niet over. Die kan ik altijd weer mee terug nemen indien ik uiteindelijk besluit dat ik het toch anders zou willen gaan doen. Dit zijn dus zo maar wat twijfels die nu door mijn hoofd spoken. Vooral de; waar doe ik goed aan? Wat is het slimste om te doen? En dat is geen vraag aan jullie, maar een vraag die ik gewoon voor mezelf moet gaan beantwoorden. Helaas is dat iets dat ieder toch echt voor zichzelf moet uitzoeken.
Hoe vaak twijfelen jullie over dingen of jullie goed doen aan een beslissing die je neemt? En wat doe je dan om eruit te komen voor jezelf? Ga je bijvoorbeeld voors en tegens op een rijtje zetten, of praat je er juist veel met anderen over? Of denk je er gewoon veel over na. Of zet je je twijfels aan de kant en volg je gewoon je oorspronkelijke plan? Ik ben benieuwd naar hoe jullie in zulke situaties een besluit nemen!
Oh wat lastig, en heel begrijpelijk! Ik heb gemerkt dat (voor mij) de voors en tegens geen zin hebben want sommige punten wegen zwaarder dan anderen dus dan zou je moeten gaan ‘scoren’ en dan nog telt het meest wat je hart wil. Tijdens het twijfel proces heb ik het daar dus niet over met anderen, dat maakt het alleen maar nog ingewikkelder omdat je dan ook de mening van de ander nog hebt te overwegen (en later ook nog moet uitleggen waarom je daar niets mee gedaan hebt)
Soms is het wel helpend omdat je dan bij een advies weet: dit is het niet.
In the end is mijn ervaring dat je gewoon op enig moment voelt wat je moet doen. Succes met dit proces!
Ja dat is helemaal waar. Ik denk dat het ook gewoon een kwestie van ervaren is. Ervaren hoe het gaat zijn om op Gran Canaria te wonen en dan zien of dat het wel of niet is. Misschien vind ik het in de winter geweldig vanwege het weer maar wil ik zomers weg. Misschien vind ik het het hele jaar prima, het is zo lastig inschatten. De enige manier waarop je zoiets zeker weet is het gewoon doen.
En inderdaad anderen willen snel hun eigen mening ergens in verwerken. Mooi dat jij dat niet doet! 🙂 Dankjewel, het komt vast goed!
Wat een lastige situatie zo even voor je Maris. Jij bent de enige die dingen voelt zoals ze op dit moment zijn. Je hebt natuurlijk een ontzettend mooi weekend met vrienden achter de rug en wellicht dat dat dus voor nu even meer meespeelt in je hoofd dan anders. Hoe vaak ga je naar je vrienden in België? Is dat ook geregeld? Ik denk dat twijfel heel normaal en menselijk is. Ik twijfel ook heel vaak hoor bij bepaalde beslissingen, ontslag nemen, die ene auto kopen ipv die andere die ik in mijn hoofd had, mega veel geld uitgeven aan een vakantie. Vraag mijn man maar en die zal het beamen haha.
Jij maakt voor jezelf die keuze en idd, je kunt beter spijt hebben van dingen die je gedaan hebt als je steeds moeten blijven afvragen; wat als….
Ja ineens wordt je zekerheid wankel, gekke ervaring, want ik had nooit verwacht dat er überhaupt twijfels zouden ontstaan.
Maar alles van me af schrijven werkt altijd goed!
Wij kennen deze mensen van vakanties, al wel meerdere keren gesproken hiervoor maar vaak wat korter. Afgelopen keer gingen we dus ook 1 van hun groep verrassen die 50 werd, die was jarig op de dag dat we aankwamen. Sindsdien hebben we dus een veel sterkere band en nu voor het eerst samen afgesproken. Als het goed is komen ze volgende maand bij ons langs omdat ze dan in de buurt zijn, maar dat moeten we nog even goed afspreken. Daar hebben we het nog niet uitgebreid over gehad.
Maar nu dit weekend ook, je maakt samen iets ingrijpends/ heftigs mee, dat versterkt de band. Dit zijn mensen waar je altijd binnen mag komen lopen. Zelfs om 12 uur ’s avonds als ze nog wakker zijn mag je daar nog gerust aan komen waaien. En mee-eten is ook geen enkel punt. Die koken toch altijd al voor veel mensen. Zoveel warmte heb ik nog nooit gekend in mijn leven. Dus de vraag is meer; hoe vaak zou ik langs gaan als ik bij hun in de buurt woon? Vaak. Dat is een ding dat zeker is.
Voor mij zou de vraag meer zijn; hoeveel last heb ik van de winter(depressie) als ik wél vrienden in mijn buurt heb. Heb ik het er dan voor over om wél in een kouder land te wonen en wat last van mijn gewrichten te hebben, of is een soepel lijf hebben toch belangrijker en is het ook ‘genoeg’ om ze tijdens vakanties te blijven zien (zij komen 2x peer jaar naar Gran Canaria). Want als ik daar wél gewoon vrienden kan maken, dan heb ik wel ineens extra veel vrienden. De vriendschap met hun blijft natuurlijk gewoon waar ik ook woon.
Haha ik geloof je meteen 😉
Och wat ingewikkeld dit voor je zeg! Overigens denk ik wel dat deze twijfels heel normaal zijn, het is een enorme stapel die je gaat zetten. Die stap komt nu plots wel heel dichtbij nu je dingen aan het bestellen bent. Bij zo’n stap hoort ook het loslaten en zulke weekenden besef je plots dat dat wat je los moeten laten (qua afstand dan) best wel dierbaar is.
Ik denk overigens dat het heel normaal is dat je straks daar ook nog best wel twijfels kunt krijgen, van doe ik hier wel goed aan etc. Misschien maakt het het allemaal makkelijker voor je als je bedenkt dat die twijfels er best mogen zijn en er bij horen. En dat je bedenkt dat een keuze nooit definitief hoeft te zijn. Misschien kom je er daar wel achter dat daar wonen toch heel anders is dan je verwachtte, en niet bij je past. Het kost misschien geld, maar is het echt heel erg als je dan weer terug keert? Of als je toch besluit om niet te gaan, is het dan heel erg dat je nieuwe meubels hebt besteld en een nieuwe auto? Ik denk dat je daar echt wel een weg in zult vinden.
Ja je hoort van iedereen dat ze gedurende het proces die twijfels krijgen. Zeker ook als ze daar pas zijn gaan wonen. Je moet natuurlijk je draai vinden in een heel nieuwe omgeving. Dus ik zie het ook zeker als normaal. Als dat het erbij hoort.
Net zoals het erbij hoort dat ik dit deel met mijn lezers, want zo’n proces is niet alleen maar lang leve de lol en ik word zo gelukkig als ik vertrek. Dat is niet realistisch. En ik geef graag een realistisch beeld van het hele proces, waar dus ook die twijfels bij horen.
En inderdaad niks is definitief, je hoeft nergens te blijven voor de rest van je leven, die keuze is aan jezelf. Vertrekken en uitschrijven uit Nederland doe ik sowieso. Dat is 1 ding waar ik niet over twijfel; Nederland is gewoon niet (meer) mijn land. Wie weet kom ik uiteindelijk wel terecht op het vaste land van Spanje of nog heel ergens anders, de toekomst zal het leren. Je neemt in elk geval de ervaringen die je opdoet met zoiets mee voor de rest van je leven. Dat pakt niemand meer af. Er zijn natuurlijk genoeg mensen die best zouden willen maar die de stap niet durven zetten. Dat is zo zonde. Tegen die tijd dat ik dood ga wil ik niet denken; had ik maar…
Dan wil ik terug kunnen kijken op; dat heb ik maar ff mooi gedaan!